شهید هادی اخباری

«بسم الله الرحمن الرحیم. وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللهِ أمواتًا بَل أحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقون.» وصایایم را با سلام بر بقیه الله الأعظم ارواحنا له الفداء، و با سلام بر بدن پاره پاره مولایم حسین بن علی علیه السلام و با سلام به زمینه ساز ظهورش امام عزیز که ناتوانم در وصفش چیزی بنویسم و با سلام بر یکایک امت اسلامی آغاز می کنم.

پدر و مادرم سلام علیکم، سلامی که دیگر تکرار نخواهد شد. عاشقان مکتب رسول الله و دوستداران اهل بیت بدانید و تو ای، تاریخ این مقاتل را بنگار که ما با یقین کامل و شناخت از یکایک آیه های قرآن و بشارتهای خداوند مانند مولایمان امام حسین علیه السلام و به منظور یاری رساندن به دین خدا و عشق دیدار لقائش در این راه سر دادیم و ما این طریق را از ثارالله درس گرفتیم. جان دادن در راه خدا و تکه تکه شدن در راه دوست آن قدر در کام ما شیرین است که فقط از روی وصیتنامه ها می توان درکش کرد.

ای کسانی که به زبان لااله الااله را گفتید، این را در قلب خود بگذرانید و در وجودتان حفظش کنید. یاد خداوند باید چنان بر بدن لرزه بیندازد که انسان را مانع از آن گرداند که به کس یا چیز دیگری روی آورد و آن چنان قلب را تسکین بخشد که با وارد آمدن مشکلات جز رضای او چیز دیگری برایمان مهم نباشد. شما که هنوز شهادت را درک نکرده اید؛ زیرا خون شهید بر زمین نمی ریزد مگر این که هر قطرهاش تبدیل به دریایی از خون می گردد و به صورت عامل حرکت به جان و روح مسلمانان وارد می شود. شهید می سوزد و به جامعه نورانیت می بخشد، روشنایی که به نیستی او تمام می شود.

ای کسانی که از روشنایی سوختگان همنوع خود بهره می برید، بدانید در قبال این واقعه خیلی وظیفه دارید و چند کلمه با شما عزیزان محصل، خدا نکند که توجیهات باعث فراموش شدن هدف از کسب علم شود. آنجا که می گوید «مداد العُلَماء أَفضَلُ مِن دِماءِ الشُّهَداء». بدان که این نکته مانند پل صراط باریکتر است.»[1]

_[1]– برگرفته از کتاب سفیران فدیشه ( نوشته: غلامرضا بلوکی).