شهید محمدرضا دیزعباس آباد یوسفخانی

                                                                                محمد رضا دوازدهم فروردین ماه 1335 در روستای دزق از توابع سرولایت در خانواده ای زحمتکش و مذهبی  پا به عرصه وجود نهاد . پدرش شغل رویگری داشت و دوستدار خاندان عصمت و طهارت و سر هیئت مذهبی بود . در فضای معنوی خانواده شخصیت محمد رضا شکل گرفت . از همان اوان کودکی دارای اخلاقی پسندیده و رفتاری نیکو بود . عشق و علاقه اش به آفریدگار مثال زدنی بود به طوری  که همزمان با پدرش مشغول نماز و راز ونیاز با خدا می شد گویی هیچ تعلقی به دنیا و زمینیان نداشت . به خاطر وضعیت نامساعد اقتصادی در روستا پدر به تهران مهاجرت و محمدرضای پانزده ساله پس از چند سال کار و تلاش در سراجی به خدمت سربازی فرا خوانده شد و در 18/1/1357 از خدمت منقضی گردید  و مجدداً به کار و فعالیت پرداخت و در هر جا که تظاهرات مردمی بود شرکت می کرد از جمله در جمعه خونین تهران ( میدان ژاله ) که محمد رضا جان سالم بدر برد و در دوازدهم بهمن 1357 که با جمعیت انبوه مردمی امام خمینی (ره) را از فرودگاه تا بهشت زهرا همراهی می کرد . روزهای حساس اوج گیری انقلاب را سپری و مردم هر روز حادثه می آفریدند و پایه های رژیم طاغوت روز به روز سست تر می شد . در 21 بهمن که رژیم ، حکومت نظامی اعلام کرد و مردم خصوصاً آنهایی که آموزش نظامی دیده بودند ،  به فرمان امام خمینی (ره) به خیابانها ریخته و به پادگانها حمله کرده و اسلحه به دست گرفتند و به یاری برادران خود در نیروی هوایی که مورد حمله گارد شاهنشاهی قرار گرفته بودند ، شتافتند . محمد رضا سحرگاهان با در دست داشتن کارت پایان خدمت خود به نیروهای انقلابی پیوست و تا 6 بعد از ظهر در درگیری های مسلحانه خیابانی حضور داشت که توسط نیروهای گارد مورد اصابت گلوله و قطع نخاع گردید و مدتی در بیمارستان بستری ، پس از بهبودی نسبی به آسایشگاه امام خمینی (ره) انتقال و به صورت شهید زنده به طور کاملاً فلج زندگی می کرد و در این مدت هیچگاه نماز و روزه اش ترک نمی شد تا اینکه در تاریخ 13/6/1362 در بیمارستان شهید مصطفی خمینی تهران به آرزویش که همان شهادت بود رسید و عاشقانه رو به سوی دیار معبود نهاد و جان خود را فدای اسلام و قرآن نمود . پیکر پاک و مقدس او به نیشابور انتقال و پس از تشییع با شکوه در گلزار شهدای زادگاهش  روستای دزق به خاک سپرده شد .